Władysław Kniewski

Władysław Kniewski urodził się 14 czerwca 1902 roku w Grodzisku Mazowieckim jako syn Józefa i Władysławy z Zdzielnickich. Miał brata Mieczysława. Podczas I wojny światowej służył w polskim korpusie gen. Dowbora-Muśnickiego w Rosji, a w 1920 roku ochotniczo wstąpił do Wojska Polskiego, walcząc w wojnie polsko-bolszewickiej, gdzie został ranny pod Ostrołęką.

W 1922 roku przyłączył się do Związku Młodzieży Komunistycznej (ZMK), młodzieżowej organizacji przy Komunistycznej Partii Robotniczej Polski. Za rozpowszechnianie komunistycznych odezw został aresztowany i skazany na dwa lata domu poprawczego, skąd wyszedł w 1925 roku.

W lipcu 1925 roku wraz z Władysławem Hibnerem i Henrykiem Rutkowskim wziął udział w nieudanym zamachu na Józefa Cechnowskiego, agenta policji w ruchu komunistycznym. Podczas próby legitymowania przez policjantów, zamachowcy otworzyli ogień, raniąc jednego z nich. Kniewski, ścigany, został postrzelony w nogę i po obezwładnieniu aresztowany.

Za swoje czyny został skazany na karę śmierci przez rozstrzelanie. Wyrok wykonano 21 sierpnia 1925 roku w Cytadeli Warszawskiej. Prezydent Stanisław Wojciechowski nie skorzystał z prawa łaski.

W okresie PRL został uznany za bohatera ruchu robotniczego. W 1950 roku, w 25. rocznicę egzekucji, odsłonięto pomnik-mauzoleum, a miejsce upamiętniono jako park imienia Kniewskiego, Hibnera i Rutkowskiego.